czwartek, 28 sierpnia 2014

33. ~ "Zrobiłam to..."

Federico

- Federico, naprawdę nie musisz robić sobie problemu. Nie jestem pewna, czy twoja mama byłaby-
- To nie jest problem. Nie zostawię cię samej w domu z tym… Eh. A moja mama bardzo cię lubi i na pewno zrozumie - wyjaśniłem, gdy Ludmiła po raz kolejny, od wyjścia z jej domu, miała jakieś wątpliwości.
- Ale przecież-
- Lu. Żadne „ale”.
Uśmiechnąłem się do niej, by rozładować napięcie między nami. Ona w sumie ma rację. Sam nie jestem pewien, jak moja mama na to wszystko zareaguje i czy w ogóle zgodzi się, by dziewczyna zamieszkała z nami na kilka dni. Ale na pewno nie mógłbym zostawić jej w domu samej z jej „ojcem”. Za kogo on się uważa, że ją tak traktuje? To jego córka, do cholery! Nie powinien robić afer o byle co, a tym bardziej jej bić. Nie rozumiem, jak można skrzywdzić tak cudowną dziewczynę, jaką jest ona.
Podszedłem do bramy mojego domu i otworzyłem ją. Przepuściłem Ludmiłę przodem, a po chwili objąłem ją ramieniem.
- Będzie dobrze, nie martw się. - Pocałowałem ją w czoło i uśmiechnąłem się. Na jej twarzy wykwitł delikatny uśmiech.
Wyciągnąłem klucz z kieszeni spodni i otworzyłem drzwi. Nacisnąłem na klamkę i pchnąłem je, po czym razem z blondynką weszliśmy do środka. Odłożyłem jej torbę na szafkę i schyliłem się, by zdjąć buty. To samo zrobiła Ludmiła. Przeszliśmy przez mały korytarz, dzięki czemu znaleźliśmy się w salonie. Moja mama podniosła wzrok znad telewizora na nas i uśmiechnęła się promiennie.
- Mamo, możemy porozmawiać?… - zapytałem niepewnie, patrząc na nią.
- Tak, oczywiście - przytaknęła i wstała z kanapy, kierując się w stronę kuchni.
Szepnąłem do Ludmiły, żeby się rozgościła, a ja ruszyłem za mamą. Spojrzałem na nią, gdy staliśmy naprzeciwko siebie w małym pomieszczeniu.
- Em… Czy… Czy Ludmiła mogłaby z nami zamieszkać na kilka dni? - wydukałem po chwili ciszy.
- Jasne, że tak, ale… Stało się coś? - Jej wzrok wydawał się być zmartwiony.
- Problemy z ojcem, później ci opowiem. Dziękuję. - Przytuliłem ją mocno, a moje usta wykrzywiły się w uśmiechu.
Wróciłem do salonu i zobaczyłem Ludmiłę siedzącą na kanapie z moją siostrą na swoich kolanach. Wyglądają razem tak słodko. Usiadłem obok nich i uśmiechnąłem się szeroko. Blondynka spojrzała na mnie niepewnym wzrokiem i jakby… wystraszonym?
- Coś nie tak? - zapytałem troskliwie, łapiąc ją za rękę.
- Nie, nie, wszystko… prawie wszystko jest w jak najlepszym porządku. - Uśmiechnęła się do mnie, jednak po chwili jej uśmiech ponownie zniknął. - Em… I jak? Mogę tutaj zostać?…
- A jak myślisz? - zacząłem się z nią droczyć.
- Myślę, że twoja mama mnie bardzo lubi, ale nie jestem pewna, czy lubi mnie aż tak, żeby pozwoliła mi zostać u was na nie wiadomo ile z głupiego powodu.
- To nie jest głupi powód, Lu. To jest poważna sprawa, z którą sobie jakoś poradzimy. Razem. Będzie dobrze, nie martw się. I możesz zostać tutaj tak długo, jak tylko zechcesz - wytłumaczyłem, na co ona jedynie mruknęła coś pod nosem i uśmiechnęła się. Przysunąłem się bliżej niej i pocałowałem ją delikatnie.
- Fuuuj… To ohydne! - krzyknęła Mel, odpychając mnie od Ludmiły. Pokój wypełnił mój śmiech, który po chwili udzielił się także Ludmile.
- To nie jest ohydne - zwróciłem się do siostry. - To miłość, słońce.


Dwa tygodnie później…
Violetta

„Przez ostatni tydzień dużo myślałam. Zbyt dużo. O Leonie, Marco, Francesce… O wszystkim, ale głównie o naszej czwórce. I doszłam do wniosku, że ta bajka nie ma szczęśliwego zakończenia. Jeśli w ogóle można nazwać to bajką.
Gdy wreszcie wszystko zaczęło się układać w dobrym kierunku - mnie zebrało się na przemyślenia. Po raz kolejny wszystko się zniszczy. Po raz kolejny ja wszystko zniszczę. I wątpię, bym dostała kolejną szansę na naprawienie tego.”

                Zamknęłam pamiętnik i odłożyłam go na szafkę nocną. Spojrzałam za okno. Ciemno, zimno, chyba nawet pada… Jest po dwudziestej pierwszej, jeśli nie dalej. Złapałam telefon do ręki i wybrałam numer do Leona. Odebrał po dwóch sygnałach.
                - Cześć, kochanie - przywitał mnie ciepło, a ja tak jakby straciłam zdolność mówienia.
                Nie możesz się teraz wycofać. Po prostu to zrób - pomyślałam.
- Em, cześć… Wiem, że jest późno, pogoda nie jest najpiękniejsza, a ty jutro wcześnie wstajesz, ale… możemy się spotkać? To bardzo ważne. Nie zajmę ci dużo czasu.
- Tak, oczywiście, że możemy. Coś się stało? - zapytał zmartwionym głosem, a mnie znowu naszyły wątpliwości.
Nie chcę cię ranić…
- Nie, nie. Chociaż w sumie… tak. Ale nie. Uh, to skomplikowane. Więc… za dziesięć minut w parku obok Studio?
- Jak dla ciebie, to mogę tam być nawet za dwie. Kocham cię.
                Rozłączył się. Cholera… Nie, nie ma innej opcji, muszę to zrobić. I tak ranię go wystarczająco mocno. Już nie ma odwrotu, postanowione. Teraz tylko wymknąć się z domu przed tatą…

Kilkanaście minut później…

Stałam pod dużym drzewem, gdy Leon podszedł do mnie i usiadł obok. Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się sztucznie, mimo że czułam, że za chwilę po prostu się rozpłaczę.
Z jednej strony nie chcę tego robić, bo nadal coś tam do niego czuję, nawet jeśli to nie jest miłość. Ale z drugiej… muszę. Zdaję sobie sprawę z tego, że to go okropnie zaboli, ale na pewno mniej, niż bycie ze mną, jeśli ja… jeśli ja nadal kocham Marco i nie potrafię przestać. A jeszcze bardziej zdaję sobie sprawę z tego, że to jego kocham tak naprawdę. Całym sercem. I nawet jeśli nie będziemy już nigdy razem, to nie jest ważne. Ważne jest to, że nie potrafię dłużej ranić Leona. Nie chcę, by cierpiał…
- Nawet nie próbuj tego robić. - Jego głos wyrwał mnie zamyśleń, przez co ponownie na niego spojrzałam.
- Czego robić?
- Znam cię nie od wczoraj i widzę, że coś jest nie tak. A ty na siłę próbujesz się uśmiechnąć, by zamydlić mi oczy. Nie rób tego… - powiedział i przysunął się bliżej mnie. Chciał mnie przytulić, lecz ja odsunęłam się gwałtownie. - Dobra, teraz mnie zmartwiłaś… O co chodzi?
- Bo ja… Ugh, to jest tak cholernie trudne.
- Co jest trudne?
- Wszystko. Ja, ty. My… - Po policzku spłynęła mi łza, którą szybko otarłam rękawem bluzy.
- Skarbie…
- Nie… Nie mów tak, proszę. Mam to ciągnąć w nieskończoność, czy powiedzieć z góry o co mi chodzi? - zapytałam niepewnie, patrząc przed siebie. Nie potrafię spojrzeć mu teraz w oczy.
- Po prostu to powiedz - powiedział po chwili, która wydawała się być wiecznością.
Wzięłam głęboki oddech i przez jakiś czas patrzyłam to na niego, to na pustą ulicę kilkanaście metrów przed nami lub unosiłam głowę i patrzyłam na zachmurzone niebo.
- Musimy zerwać… Teraz.
- Bo nadal kochasz Marco i nie chcesz mnie ranić. Wiem o tym… - szepnął, a ja z trudem powstrzymywałam płacz.
Kiwnęłam delikatnie głową.
- Przepraszam…
- Nie masz za co mnie przepraszać. Ja to doskonale rozumiem. Naprawdę.
- Mam za co. Od kilku miesięcy bez przerwy cię ranię i zdaję sobie z tego sprawę. A to, co robię teraz, to już w ogóle przekracza wszelkie granice… Tylko, uh… To nie tak, że cię nie kocham. Po prostu nie tak bardzo. Nie tak bardzo, jak kiedyś… I nie tak bardzo, jak jego. Przepraszam - powiedziałam cicho, a on tylko otarł moje łzy i przytulił mnie mocno.
- Wierzę, że można wybrać komu dasz się zranić. I jeśli ty masz mnie ranić, to chcę być raniony.
- Czuję się tak, jakbym za każdym razem wbijała ci nóż w serce… I nie chcę tego robić.
- Więc… cofamy się do tylko przyjaciół, tak?… - zapytał z nadzieją, a ja otarłam łzy i uśmiechnęłam się delikatnie. Kiwnęłam głową. - To w takim razie… mimo wszystko jesteś najlepszą przyjaciółką na świecie.



„Zrobiłam to… Zerwałam z nim szybko i w miarę bezboleśnie. Chyba. Przynajmniej dla mnie. Powiedział, żebym się nim nie martwiła. I że… przyzwyczaił się do tego, że nie potrafię kochać go tak, jak chciałby, żebym go kochała. Nie mam pojęcia, czy powiedział tak, bo to była prawda, czy żebym poczuła się lepiej. Ale ja wcale nie poczułam się lepiej. Nie potrafię z nim być, ale też nie potrafię tak po prostu być jego przyjaciółką i jak gdyby nigdy nic zapomnieć o wszystkim. O wszystkim, co przeszliśmy. O tych wszystkich przeszkodach, które udało nam się pokonać. Razem.
A teraz… Leon Verdas to rozdział oficjalnie zamknięty. Na pięć zamków. I nigdy go już nie otworzę. A Marco… To już zależy od niego. Teraz jest z Francescą i mam nadzieję, że jest szczęśliwy. Wtedy ja też będę. Nawet jeśli już nigdy nie będziemy razem.
Chciałabym, żeby Leon też był szczęśliwy. Ale z kimś innym. Z kimś, kto nie będzie go ranił. Z kimś, kto będzie go uszczęśliwiał przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Przez siedem dni w tygodniu. Zawsze i wszędzie.

Co ma być to będzie, jakoś sobie jeszcze życie ułożę. Jak nie z nimi, to może kiedyś poznam kogoś innego, kto pozwoli mi o nich zapomnieć?”












Uh, przepraszam... Rozdział krótki, rozwaliłam Leonettę, miesiąc przerwy. Dużo by tłumaczyć, więc po prostu przepraszam. Kocham was xx

15 komentarzy:

  1. No, no, nieźle pomieszałaś dziewczyno. Ale i tak rozdział jest cudowny. Bardzo mi się podoba. A miej sobie tych miesiąców ile chcesz, nikt nie jest marionetką piszącą rozdziały na zawołanie, więc spokojnie. I tak już dajesz z siebie wszystko, za co cię podziwiam.
    Pozdrawiam, trzymaj się!
    Vielet ♥

    OdpowiedzUsuń
  2. Też Cię kochamy! A rozdział rewelacyjny <3 .
    Szkoda Leonetty, ale wiem, że wymyślisz coś, by ich pogodzić ♥.
    Pozdrawiam,
    N.

    OdpowiedzUsuń
  3. Bum!
    A ja coś wiem, a wy nie wiecie :P
    I się jeszcze nie dowiecie :D
    Zajmuję! :*

    xx

    OdpowiedzUsuń
  4. Super!!!Tytuł dla zmyłki.
    Co by tu jeszcze dodać,w końcu.
    Boskie!!!
    Życzę dużo weny i czekam na nexta<3

    OdpowiedzUsuń
  5. Ale mnie wkurzyłaś. Miesiąc czekania na rozwalenie Leonetty.... dzięki na długo sie pogodzili nie?

    OdpowiedzUsuń
  6. puk, puk.
    kto tam?
    Jorge?!
    a nie Jorge, bo Melania... może być? ;D
    haha, cześć, skarbku ♥
    na początek Fedemilka - moje nasze gołąbeczki ♥ ich historia u ciebie jest taka wspaniała, słodki Boże aka Jorge. naprawdę niewyobrażalnie wspaniała ♥ i to wszystko... jest tak bardzo realistyczne. perfekcyjnie przedstawiona każda scena czy wątek, który w żadnym - najmniejszym choćby - stopniu, nigdy nie wieje nudą czy tandetą/sztucznością. a to ogromnie ważne w pisaniu, misiu ♥ wracając do Federico i Ludmili: oni kochają siebie, a my kochamy ich. bo tak jest, no nie? przynajmniej ja ich kocham, to na pewno! *,* to takie cholernie słodkie, jak Federico troszczy się o Ludmi, wspiera ją, zawsze stara się jej pomóc... piękna ta ich miłość, piękna strasznie. boska siostra Fede nosi moje imię, taki mnie zaszczyt kopnął, możecie mi wszyscy zazdrościć. po autografy możecie się ustawić ładnie w kolejce, alfabetycznie, pod rezydencją moją i Xabianiego, i... och, Boże aka Jorge, ja znów swoje... przepraszam wszystkich za moje serce, które aż się rwie do Xabiego ;-; podsumowując, wątek Fedemili taki cudowny, że Melkę aż nosi, no ♥
    dalej mamy Violettę i jej problemy dotyczące Marco, a następnie zerwanie z Leonem... ech, cóż - wiesz ty dobrze, że Marletta to moje życie całe z Leoncescą na czele, więc mi to w sumie... było na rękę xD ale! faktu to nie zmienia, że płakałam jak dziecko Dielari na tej scenie, mimo wszystko :(( napisałaś to tak pięknie, idealnie dopasowałaś dialogi... to jest po prostu cudo, a samo zdanie "Wierzę, że można wybrać komu dasz się zranić. I jeśli ty masz mnie ranić, to chcę być raniony." zabiło mnie dosłownie mnie zabiło ♥
    kochanie, nie sądzisz, że to jeden z moich najnormalniejszych komentarzy? jestem z siebie dumna! ;D to znaczy poniekąd... bo z drugiej strony jest on krótki i ogólnie badziewny :( ale ja wiem, że Jorge wie, że ty wiesz, że ja ten rozdział kocham najmocniej... no, najmocniej na świecie to nie. najmocniej na świecie to ja kocham jeść, spać, Xabianiego no i ciebie ♥ ale rozdział kocham tak mocno jak... jak CD9! O. MÓJ. BOŻE. kochamy sobie, co kochanie? ;D ♥
    życzę ci od chu... mnóstwo weny ♥
    kocham,
    ~ Cookie ♥

    OdpowiedzUsuń
  7. Jakie to urocze ♥♥ Fede tak się troszczy o Lu że aż brak mi słów :**
    Wszystko takie idealnie słodkie takie inne. ♥♥♥
    A to jak pocalowal Ludmi a ta siostra że to ohydne a on " To nie jest ohydne, to miłość" - po prostu się rozplynelam.<3<3<3
    A teraz przejdę do Leonetty , :
    * Niby wszystko ok ale nie jest ok.
    * W sumie dobrze że ich rozdzielias
    * Spodobalo mi się że Leon nie żywił urazy do Vilu
    * Szkoda że zachcialo mi się płakać .
    Wszystko bardzo mi się ppdobalo i nie ważne że po miesiącu piszesz.. ważne że wgl powrocilas :*
    Życzę weny na kolejny rozdział i zapraszam też do mnie : http://aprendi-a-decir-adios-x.blogspot.com :*
    Buziaczki <3

    OdpowiedzUsuń
  8. Odpowiedzi
    1. Aaaaaa <333
      Nareszcie rozdział <333
      Powiem Ci kochana, że jest mega cudny, genialny, świetny, boski, IDEALNY *o*
      Fedemiła rany taka mega słodka <333
      I Feduś jak się o Luśkę troszczy ^^
      I będą razem mieszkać <333
      A siostra Fede najlepsza xD
      I te jego piękna słowa <333
      Owwwww *o*
      A potem przemyślenia Violki ;/
      Leoś tak bardzo ją kocha i taki słodki <333
      A ta ich rozmowa... Ech...
      Tak! To ja! Ta co chciała Marlettę! Ale jak już się pojawiła Leonetta to mnie nią zauroczyłaś <333
      I nie chciałam, żeby się tak szybko kończyła ;ccc
      So sad ;ccc
      Ale wiem, że taka była umowa ;ooo
      Czyli to powoli koniec opowiadania?!
      Nieeee ;c
      Mimo to słowa Leona były owwwww *o*
      Jezu on jest taki mega słodki i troskliwy <333
      Widać jak kocha Violę *o*
      I mimo, że nie ma już Leonetty, to czekam an nexcika <333
      Mam nadzieję, że będzie szybko <333
      Pozdrawiam i przesyłam buziaki ;*
      Katarina

      Usuń
  9. Doskonałe!! Idealne! Perfekcyjne! <3 Rany, mogłabym ci tak słodzić w nieskończoność! Na szczęście Ludmiła ma przy sobie Federico, który zawsze jest przy niej i pomoże jej w trudnych chwilach. To takie piękne!! A co do Leonetty, to skarbie tak bardzo namieszałaś. Violka nadal kocha Marco. To słodkie, a zarazem smutne. Nie chce ranić Leóna?? Uuu...śliczne!! Jesteś cudowną pisarką! Oby tak dalej kochana!! <3 Trzymam za ciebie kciuki i z niecierpliwością wyczekują kolejnego rozdziału! ;***

    OdpowiedzUsuń
  10. O.O !!!!!!!!!!!!!!
    BOŻE ! MOJA leonetta ! ;c
    ,, Przy drzewie wisielców o północy " - Igrzyska ;*
    Marletta ... .... .... no.
    Ale i tak Cię kocham. ♥
    Takie opowiadanie, a tyle emocji ! ^^
    Zapraszam do mnie : Amormimundo.blogspot.com ;)
    Wiem reklama !
    Audycja zawierała lokowanie produktu ;]

    OdpowiedzUsuń
  11. Wrócę ♥
    Nie wiem kiedy, ale nie chcę zostawiać kolejnego marnego komentarza ;*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Powracam po dość długim czasie. Niestety mój komentarz i tak nie będzie wybitny bo mam duże zaległości w czytaniu. Mam nadzieje, że się nie obrazisz z powodu tego, że nie poświęcę wystarczająco dużo czasu na ten komentarz ;*
      Twój blog to źródło wielu emocji. Czytanie opowiadania może wywołać przeróżne uczucia.
      Jestem zła ... Nie, nie jestem tylko troszkę zawiedziona. Trochę szybko nastąpił koniec leonetty. Koniec związku, który mógł być piękny. Nic nie poradzę, że ich tak wielbię ;D Ale musiałam być na to gotowa, już na początku wspominałaś, że historia zakończy się Marlettą. Chyba, że może zmieniłaś zdanie? ;)
      Fede i Lu, jak ja ich uwielbiam ;*

      Usuń